از زندگی خسته شده بود.... شقيقه هاش تير می کشيد .. بی تفاوت به ديوار سفيد خيره شده بود... چقدر خسته بود... از نگاهش پيدا بود. تنها اوميدانست... 

چقدر دوستش داشت؟ جواب اين سوال را نمی دانست اما کسی در درونش فرياد ميزد يک دنيا اما دنيا به چشمش کوچک بود...به اندازه ی تمام ثانيه هايی که با ياد او، فکر او صدای او زندگی کرده بود... اما باز هم کم بود چون همه ی آنها به نظرش به کوتاهی يک رويای شيرين بی بازگشت بود.... هر اندازه که بود.مطمئن بود که ديگر بدون او حتی نفس هم برايش سنگين خواهد بود و می دانست ديگر بی او زندگی چيزی کم دارد به رنگ عشق!


نگاهش به جعبه ی کوچکی بود که روی ميز بود. دستش را دراز کرد جعبه را برداشت.نفسش داشت بند مي آمد. ياد يک هفته پيش افتاد که با چه شوق و ذوقی رفت و خريدش تا بدهدش يادگاری .يادگاری که با آن عشق را جاودان سازد..چه قدر زيبا بود ... درخشش نگينش توجه همه را به خود جلب ميکرد. چه قدر با خودش تمرين کرد. شب از هيجان خوابش نبرد. آخه فردا باهاش قرار داشت . صبح زود بلند شد . يک دوش گرفت. کت شلواری را که می دانست خيلي دوست دارد پوشيد. حسابی خوش تيپ کرد. جعبه را گذاشت تو جيبش. اما طاقت نياورد باز کرد و بار ديگر نگاهش کرد. چه قدر زيبا بود اما ميدانست اين زيبايی در برار آن عزيز که دلش را سال ها بود دزديده بود هيچ است.

 بقیه در ادامه مطلب